hindi ko alam kung magiging proud ako o maaasar!!

pero feeling ko talaga PINOY ‘tong mokong na to!!

ahahahaha!! kayo na humusga!!

HOMEY PA DAW!!

ahahahahaha!!

The POPE’s FIRE APPARITION

This picture was taken during a memorial service near the POPE’s home town in POLAND. Now the Vatican is claiming that this is the image of POPE JOHN PAUL II.
I think its very selfish coz this could be…

well depends on what youre passionate about…

If you LOVE the POPE…
YOU SEE the POPE…

XXX

Buy look guys it could have been…

Tom Brady of New England Patriots if youre a diehard patriot’s fan

XXX

Or…

Anna Nicole Smith if youre into some dead pornstar

XXX

Or…

The Michelin Man if you love car tires… or maybe Racing…

XXX

And if youre a sadistic-genocidal-racist-bastard-who-think-that-the-germans-are-the-only-sumpreme-race-that-god-ever-created…. this could have been…

Adolf Hitler

XXX

If you think that L. Ron Hubbard a science fiction writer who claimed to be a prophet and founded the church of scientology kick ass…
this could have been

John Travolta a proud member of the church of Scientology

XXX

If you still think that jailhouse rock is the best music that ever hit the airwaves…

Well… ELVIS is your man…

XXX

If you worship ROCK n ROLL and youre into Flamboyant stage performances…
hitting high notes with ease…
listen to Bohemian Rhapsody over and over again…
facinated by Lady Godiva, Fat Bottom Girls, Bicycle Ride, and Flash Gordon

Freddie Mercury (QUEEN) goes on top of your list…

XXX

now guys the selection is endless… unless you fix your self in something that suits you the most… V

Sir Leigh Teabing: It is called SCOTOMA. The mind sees what it wants to see. – The Da Vinci Code (2006)

Unblessed Soul

Mourning for salvation

In this place called hell

I’m burning eternally

With feelings no one can tell

I’m cursed to suffer here

Until the end of time

Because of my own fault

Of crossing a certain line

I sinned all my life

And never repent

I continued walking down the path

That I usually bent

Now I’m paying

My un-payable debts here

While endlessly crying a sorrow

That no one can hear

“Ayoko na. sawang-sawa na ako sa mga naririnig ko. Nanaisin ko pa ang pumatol na lang sa isang may asawa at maging isang kabit!”

XXX

“Kahit ano pa ang gawin mo at sabihin, hindi mo na ako mapipigilan. Dadalhin ko ang anak ko at kahit kailan ay hindi mo na kami makikita. Paalam!” Mariing sabi ni Clare, sabay bitbit ng maleta at lumabas ng condominium.”

XXX

“Tol, ang sakit-sakit lalo na dito.” Sabay turo sa dibdib ko. “Para’kong pinagbagsakan ng langit at lupa…” Dagdag ko, sabay tungga sa aking baso. Nalasahan ko ang pinaghalong tamis at pait ng alak pagkatapos nitong gumuhit sa aking lalamunan. Makatutulong ito sa paglimot ko.

“Tama na ‘yan tol. Hindi naman sa sinisisi kita, pero, noong una pa man sinabi ko nang tigilan mo na ang pakikipag relasyon sa mga babae’t lalo pa’t kay Clare. May anak na yung tao at sumige ka parin…. Ilang babae na nga ba ang naging dahilan ng pagkakaganyan mo?” Buong pag aalala ni Jay. Bestfriend ko siya. Nasa isang bar kami sa Libis. Siya agad ang tinawagan ko mula kanina… nang iwanan ako ni Clare. Nakilala ko si Jay ng nasa unang taon ako ng aking kurso.

Tama nga si Jay. Ilang babae na nga ba ang nakarelasyon ko at naging dahilan ng pagkabigo ko? Si Maricar. Si Janet. Si Faye, at si Ada. At ngayon nga ay si Clare. Hindi ko lubos maisip kung bakit iniwan ako ni Clare. Sa kabila ng katotohanang minahal ko siya ng lubos at inari kong parang akin ang anak niya sa dati niyang asawa. Ibinigay ko naman lahat ng luho nila. Masaya naman kami. Para’ kaming isang tunay na pamilya. Nag sama kami na parang mag-asawa. Kulang nalang ay kasal. Ipinaglaban ko siya sa kabila ng pagtutol ng maraming tao, lalo na ang papa. Namatay ang aking ama ng may galit kami sa isa’t isa. Alam ko kasi na mahal ko si Clare at para sa akin, iyon lang ang tama at mahalaga.

“Tol, ayos ka lang? Tama na ‘yan. Maraming nagmamahal sayo. Andito pa naman ako para sayo, ‘di kita iiwan. Nag dadal’wang isip ako kung ito na nga ba ang tamang panahon para sabihin ito, but… to hell with it. Kung di ko ito sasabihin ngayon, kelan pa? Mahal kita higit pa sa isang kaibigan, pare!” Wika ni Jay habang nakatitig sa mga mata ko.

“Ha… ha… ha… ‘Di tayo talo, pare… Ano ka ba? Bading ka ba Jay? Ha… ha… ha…” napahalakhak ako sa narinig kay Jay. “Puta pare wag mo naman ako bakla-in, Ha… ha… ha…” natatawa kong sabi.

“Hindi ako nagbibiro ‘Tol, mahal kita. Noon, di ko kayang aminin dahil natatakot akong mawala ka sa’kin… Natatakot akong masira ang ating pagkakaibigan… Natatakot akong iwasan mo… Pero  ngayon gusto kong ipag sigawan sa mundo na mahal kita, mahal na mahal pare.” Litanya ni Jay habang mahigpit na hawak ang aking kamay.

XXX

Habang sakay ng Ford Escape ni Jay, wala kaming kibuan. Si Jay na mismo ang bumasag sa katahimikan. “Pare, ung mag nasabi ko kanina…”

“… Wag ka na mag paliwanag pare, wala ‘yun.” Agap ko upang hindi na humaba ang usapan.

XXX

Nang makapasok na kami sa loob ng bahay niya ay biglang hinawakan niya ang aking dalawang kamay, hinarap niya ako at sa halos pabulong na boses ay muli siyang nagpaliwanag. “Ano ka ba? Manhid ka ba? Totoo ang mga sinabi ko sayo kanina.” Pagsuyo niyang muli sa akin.

Magsasalita pa sana ako ngunit mabilis niya akong hinalikan sa aking labi. Iba ang halik niya. Mainit at may kakaibang sarap. Malayo sa mga halik nina Maricar, Janet, Faye, Ada, at Clare.

“Putang ina! mali ito, imoral ito.” Tutol ng isip ko, pero hindi ng katawan ko.

Sa mga labi ko…

Sa leeg…

Pababa…

Hanggang madarang na ako sa apoy…

Hindi ko maikakaila…

Gumanti narin ako ng halik…

Umaapoy, nagliliyab ang aming mga katawan…

Hanggang sa kaming dalawa ay maupos…

XXX

Kinaumagahan, di ko alam ang gagawin. Parang gusto kong masuka. Litung-lito ako. Hindi ako makapaniwala sa kababuyang nagyari sa pagitan namin ni Jay. Nagtungo ako sa banyo upang makapag-shower. Pinilit kong alisin nang sabon ang laway, pawis, at kung ano mang alaala ng nakalipas na gabi…

“Pare, mahal kita. Handa akong ipaglaban ka sa buong mundo…”

Hindi ko na pinatapos si Jay. Itinulak ko siya. Mabilis na isinuot ang aking mga damit at tumakbo palabas ng bahay.

XXX

Makalipas ang limang taon.

“Pa, kamusta ka na?” Tanong ko habang nakaharap sa puntod ng aking ama. Katabi ko si Jay… May kargang isang taong gulang na bata. Kung titignan, isa kaming masayang pamilya…. Totoo!  Walang biro… Isa na kaming masayang pamilya. Ginawa ko lang ang tama. Namuhay na ako ng tahimik at walang pag kutya ng ibang tao. Ibinigay at ipinakita sa akin ni Jay ang tunay na kahulugan ng salitang “tama” sa pamamagitan ng tunay at wagas niyang pag-ibig. Nangibang bansa kami at nagpakasal, at ngayon ay may isa na kaming anak.

Sandali… nasabi ko na ba ang pangalan ko?

Ako si Maria Kathleen May Eustaquio.

Isang Gabriella.

Musa.

Lakambini.

Babae.

XXX

Ang orihinal na konsepto ng kuwentong ito

ay mula sa panulat ni

Miss Niña Jane Lee

na nailathala sa magasing Recess

ng West Visayas State University

sa ilalim ng Forum-Dimensions Publication

circa 2004

There I saw

the frog leap three times

then no more…

II

Autumn mist

afternoon bliss

leaves sink to bottom

wishing it was cherryblossom…

III

Needle-fine-droplets of rain

mindlessly watering my face

while the waiting writer is waiting for words

to write about my pain…

(inspired by some HAIKU bullshit!!)

Para masabi sa sarili na writer din ako

Wala mang pag-aalayan ay susubukan kong itinta

Ang aking pag-ibig bilang salita, banghay, at letra

Sumulat kaya ako ng isang maikling kuwento?

o kaya’y talambuhay ng kaibigan kong gago?

o kung mamarapatin ay isang magandang tula…

upang kahit paano ay ako’y lumabas na makata

Pero ilang oras na rin ang nangagdaan

ang tanging nailagda ko pa lamang ay ang aking pangalan

may pag asa pa ba na ako’y makilala

bilang isang manunulat ng madlang mambabasa?

In her eyes

I can see the world

A little different from mine

Its pink and its quite dim

And it change

From pants-to-skirt-to-pants

The silent room seems nervous

And people get serious

As they enter

But less for me

‘coz in her eyes

I can see the world

A little different from mine

From doors

To the hallway

To the trees

And to the sky

You cried again

One afternoon

Over another spilled milk

Hoping for a chance or another

I don’t know why

You still need her

Even if she made

You a fool from the start

You always say that

Its okay

But in the end

All you do is complain

What do you call

This kind of love

That won’t even question

A word from her?

Your eyes

Your lips

Your glance

So true

I’ve never known

Someone just like you

My thought is clear

And my doubts

Grow few

From the time

I saw

The lady

In blue

Posted in Musika Tagged: 0138, estudyante, kalokohan, kuwaderno, love, Midnight Quartet, mr bluelady, nuts, pag-ibig, pambata, pilipinas, pinoy, rizal, stupidy ]]> http://mrbluelady.wordpress.com/2009/01/19/0138-midnight-quartet-bluelady/feed/ 0 mrbluelady bluelady