Pinoy Call Center Agent…. HARDCORE!!

hindi ko alam kung magiging proud ako o maaasar!!

pero feeling ko talaga PINOY ‘tong mokong na to!!

ahahahaha!! kayo na humusga!!

HOMEY PA DAW!!

ahahahahaha!!

Scotoma

The POPE’s FIRE APPARITION

This picture was taken during a memorial service near the POPE’s home town in POLAND. Now the Vatican is claiming that this is the image of POPE JOHN PAUL II.
I think its very selfish coz this could be…

well depends on what youre passionate about…

If you LOVE the POPE…
YOU SEE the POPE…

XXX

Buy look guys it could have been…

Tom Brady of New England Patriots if youre a diehard patriot’s fan

XXX

Or…

Anna Nicole Smith if youre into some dead pornstar

XXX

Or…

The Michelin Man if you love car tires… or maybe Racing…

XXX

And if youre a sadistic-genocidal-racist-bastard-who-think-that-the-germans-are-the-only-sumpreme-race-that-god-ever-created…. this could have been…

Adolf Hitler

XXX

If you think that L. Ron Hubbard a science fiction writer who claimed to be a prophet and founded the church of scientology kick ass…
this could have been

John Travolta a proud member of the church of Scientology

XXX

If you still think that jailhouse rock is the best music that ever hit the airwaves…

Well… ELVIS is your man…

XXX

If you worship ROCK n ROLL and youre into Flamboyant stage performances…
hitting high notes with ease…
listen to Bohemian Rhapsody over and over again…
facinated by Lady Godiva, Fat Bottom Girls, Bicycle Ride, and Flash Gordon

Freddie Mercury (QUEEN) goes on top of your list…

XXX

now guys the selection is endless… unless you fix your self in something that suits you the most… V

Sir Leigh Teabing: It is called SCOTOMA. The mind sees what it wants to see. – The Da Vinci Code (2006)

Unblessed Soul

Unblessed Soul

Mourning for salvation

In this place called hell

I’m burning eternally

With feelings no one can tell

I’m cursed to suffer here

Until the end of time

Because of my own fault

Of crossing a certain line

I sinned all my life

And never repent

I continued walking down the path

That I usually bent

Now I’m paying

My un-payable debts here

While endlessly crying a sorrow

That no one can hear

Palaisipan

“Ayoko na. sawang-sawa na ako sa mga naririnig ko. Nanaisin ko pa ang pumatol na lang sa isang may asawa at maging isang kabit!”

XXX

“Kahit ano pa ang gawin mo at sabihin, hindi mo na ako mapipigilan. Dadalhin ko ang anak ko at kahit kailan ay hindi mo na kami makikita. Paalam!” Mariing sabi ni Clare, sabay bitbit ng maleta at lumabas ng condominium.”

XXX

“Tol, ang sakit-sakit lalo na dito.” Sabay turo sa dibdib ko. “Para’kong pinagbagsakan ng langit at lupa…” Dagdag ko, sabay tungga sa aking baso. Nalasahan ko ang pinaghalong tamis at pait ng alak pagkatapos nitong gumuhit sa aking lalamunan. Makatutulong ito sa paglimot ko.

“Tama na ‘yan tol. Hindi naman sa sinisisi kita, pero, noong una pa man sinabi ko nang tigilan mo na ang pakikipag relasyon sa mga babae’t lalo pa’t kay Clare. May anak na yung tao at sumige ka parin…. Ilang babae na nga ba ang naging dahilan ng pagkakaganyan mo?” Buong pag aalala ni Jay. Bestfriend ko siya. Nasa isang bar kami sa Libis. Siya agad ang tinawagan ko mula kanina… nang iwanan ako ni Clare. Nakilala ko si Jay ng nasa unang taon ako ng aking kurso.

Tama nga si Jay. Ilang babae na nga ba ang nakarelasyon ko at naging dahilan ng pagkabigo ko? Si Maricar. Si Janet. Si Faye, at si Ada. At ngayon nga ay si Clare. Hindi ko lubos maisip kung bakit iniwan ako ni Clare. Sa kabila ng katotohanang minahal ko siya ng lubos at inari kong parang akin ang anak niya sa dati niyang asawa. Ibinigay ko naman lahat ng luho nila. Masaya naman kami. Para’ kaming isang tunay na pamilya. Nag sama kami na parang mag-asawa. Kulang nalang ay kasal. Ipinaglaban ko siya sa kabila ng pagtutol ng maraming tao, lalo na ang papa. Namatay ang aking ama ng may galit kami sa isa’t isa. Alam ko kasi na mahal ko si Clare at para sa akin, iyon lang ang tama at mahalaga.

“Tol, ayos ka lang? Tama na ‘yan. Maraming nagmamahal sayo. Andito pa naman ako para sayo, ‘di kita iiwan. Nag dadal’wang isip ako kung ito na nga ba ang tamang panahon para sabihin ito, but… to hell with it. Kung di ko ito sasabihin ngayon, kelan pa? Mahal kita higit pa sa isang kaibigan, pare!” Wika ni Jay habang nakatitig sa mga mata ko.

“Ha… ha… ha… ‘Di tayo talo, pare… Ano ka ba? Bading ka ba Jay? Ha… ha… ha…” napahalakhak ako sa narinig kay Jay. “Puta pare wag mo naman ako bakla-in, Ha… ha… ha…” natatawa kong sabi.

“Hindi ako nagbibiro ‘Tol, mahal kita. Noon, di ko kayang aminin dahil natatakot akong mawala ka sa’kin… Natatakot akong masira ang ating pagkakaibigan… Natatakot akong iwasan mo… Pero  ngayon gusto kong ipag sigawan sa mundo na mahal kita, mahal na mahal pare.” Litanya ni Jay habang mahigpit na hawak ang aking kamay.

XXX

Habang sakay ng Ford Escape ni Jay, wala kaming kibuan. Si Jay na mismo ang bumasag sa katahimikan. “Pare, ung mag nasabi ko kanina…”

“… Wag ka na mag paliwanag pare, wala ‘yun.” Agap ko upang hindi na humaba ang usapan.

XXX

Nang makapasok na kami sa loob ng bahay niya ay biglang hinawakan niya ang aking dalawang kamay, hinarap niya ako at sa halos pabulong na boses ay muli siyang nagpaliwanag. “Ano ka ba? Manhid ka ba? Totoo ang mga sinabi ko sayo kanina.” Pagsuyo niyang muli sa akin.

Magsasalita pa sana ako ngunit mabilis niya akong hinalikan sa aking labi. Iba ang halik niya. Mainit at may kakaibang sarap. Malayo sa mga halik nina Maricar, Janet, Faye, Ada, at Clare.

“Putang ina! mali ito, imoral ito.” Tutol ng isip ko, pero hindi ng katawan ko.

Sa mga labi ko…

Sa leeg…

Pababa…

Hanggang madarang na ako sa apoy…

Hindi ko maikakaila…

Gumanti narin ako ng halik…

Umaapoy, nagliliyab ang aming mga katawan…

Hanggang sa kaming dalawa ay maupos…

XXX

Kinaumagahan, di ko alam ang gagawin. Parang gusto kong masuka. Litung-lito ako. Hindi ako makapaniwala sa kababuyang nagyari sa pagitan namin ni Jay. Nagtungo ako sa banyo upang makapag-shower. Pinilit kong alisin nang sabon ang laway, pawis, at kung ano mang alaala ng nakalipas na gabi…

“Pare, mahal kita. Handa akong ipaglaban ka sa buong mundo…”

Hindi ko na pinatapos si Jay. Itinulak ko siya. Mabilis na isinuot ang aking mga damit at tumakbo palabas ng bahay.

XXX

Makalipas ang limang taon.

“Pa, kamusta ka na?” Tanong ko habang nakaharap sa puntod ng aking ama. Katabi ko si Jay… May kargang isang taong gulang na bata. Kung titignan, isa kaming masayang pamilya…. Totoo!  Walang biro… Isa na kaming masayang pamilya. Ginawa ko lang ang tama. Namuhay na ako ng tahimik at walang pag kutya ng ibang tao. Ibinigay at ipinakita sa akin ni Jay ang tunay na kahulugan ng salitang “tama” sa pamamagitan ng tunay at wagas niyang pag-ibig. Nangibang bansa kami at nagpakasal, at ngayon ay may isa na kaming anak.

Sandali… nasabi ko na ba ang pangalan ko?

Ako si Maria Kathleen May Eustaquio.

Isang Gabriella.

Musa.

Lakambini.

Babae.

XXX

Ang orihinal na konsepto ng kuwentong ito

ay mula sa panulat ni

Miss Niña Jane Lee

na nailathala sa magasing Recess

ng West Visayas State University

sa ilalim ng Forum-Dimensions Publication

circa 2004

Memories of WVSU

I

There I saw

the frog leap three times

then no more…

II

Autumn mist

afternoon bliss

leaves sink to bottom

wishing it was cherryblossom…

III

Needle-fine-droplets of rain

mindlessly watering my face

while the waiting writer is waiting for words

to write about my pain…

(inspired by some HAIKU bullshit!!)

Chinaman’s Conspiracy

hidden ko + biki belo = sex na sila halili seclet
halili balita lipat kalayan
belo galit halili kasi sya lipat
halili alam hidden ko belo nobyo…
belo alam hidden ko sex halili sila break…
hidden ko balita tangka pakamatay…
ilan alaw lipas labas chika belo hidden ko balikan…
dami kita belo hidden ko sa iba bansa kasama…
tapos laswa bidyo labas…
galit sen.bong bastos daw hidden ko…
pelo dati chika bong + halili = lelasyon
bong gwapo bong yaman bong senator…
halili sta’let patol bong…
aki isip bong + halili = sex din…
kaso bong bait lalake hindi bidyo kanila gawa…
kanila gawa seclet lang…
aki isip sino kalat bidyo
galing delektor quak…
ung gawa supel noypi na pelikula…
sya anak belo…
sya hindi boto hidden ko…
galit sya pelo kanya tago lang…
kanya mahal mama belo…
kaya delektor quak tahimik…
belo kuha kopya bidyo hidden ko talik ibaiba babae…
belo tahimik…
mahal talaka belo hidden ko…
pelo delektor quak galit tagos buto…
kuha bidyo kanya kalat…
lalake pinoy lahat pangalan ismael (long pol MA-L)…
kaya mga Mael hanap bidyo intelnet…
tabo takilya halili hidden ko bidyo…
kanina umaga akin panood ilan palang nood…
pelo akin tingin ulit dami na nood…
abot na 200 libo…
hidden ko dapat kaso…
kasi siya sadya kuha bidyo habang siya talik ibaiba babae…
halili dapat move on gaya klis akino…
klis din kasi sangkot scandal…
kanya daw joey bigay aids…
pelo lahat tao simpatya klis…
ngayon klis sikat pa lalo…
halili dapat lakas loob…
baka siya gaya klis tapos iskandalo sikat lalo…
pelo akin tingin bagay halili nagyari…
nagyari sex kanya gusto…
labas bidyo sya na galit…
ganti lang…
kalma…
siya patol nobyo belo kanya kaibigan…
siya wala delikadesa…
hidden ko naman alis lisensya…
bagay lang…
kalma…
kanya pag ibig belo di tunay…
kaya pala galit quak…
pelo aki isa pa isip angulo…
dahil lipat halili kalayan…
kanya utos hidden ko talik halili…
tapos sya kalat bidyo…
kaso plano back file…
hidden ko tagal lisensya…
kasi sen.bong sali stolya…
glabe talaka gulo pilipinas…
pelo ako ploud palin…
kahit ako chekwa…
kasi lakas naman benta dvd pilata…
-Le Cheng Writer and the Chamba ang Secrets
090521

Ang Lagda Sa Tissue

Sinubukan kong sumulat ng kung ano-ano

Para masabi sa sarili na writer din ako

Wala mang pag-aalayan ay susubukan kong itinta

Ang aking pag-ibig bilang salita, banghay, at letra

Sumulat kaya ako ng isang maikling kuwento?

o kaya’y talambuhay ng kaibigan kong gago?

o kung mamarapatin ay isang magandang tula…

upang kahit paano ay ako’y lumabas na makata

Pero ilang oras na rin ang nangagdaan

ang tanging nailagda ko pa lamang ay ang aking pangalan

may pag asa pa ba na ako’y makilala

bilang isang manunulat ng madlang mambabasa?

0138 Midnight Quartet – Glasses For Two

In her eyes

I can see the world

A little different from mine

Its pink and its quite dim

And it change

From pants-to-skirt-to-pants

The silent room seems nervous

And people get serious

As they enter

But less for me

‘coz in her eyes

I can see the world

A little different from mine

From doors

To the hallway

To the trees

And to the sky

0138 Midnight Quartet – Evade If You Can

You cried again

One afternoon

Over another spilled milk

Hoping for a chance or another

I don’t know why

You still need her

Even if she made

You a fool from the start

You always say that

Its okay

But in the end

All you do is complain

What do you call

This kind of love

That won’t even question

A word from her?

0138 Midnight Quartet – Bluelady

Your eyes

Your lips

Your glance

So true

I’ve never known

Someone just like you

My thought is clear

And my doubts

Grow few

From the time

I saw

The lady

In blue

0138 Midnight Quartet – I was, I am, I

The ode that lives in my fantasy

That resounds every night

Keeps on hunting me

In this tormenting plight

Her voice is a blissful rhyme

Like symphony in my ear

In her arms I know there is no time

And there is nothing I should fear

afterMATH

Before tayong mag-meet,

Inisip ko everything will be easy.

Kaya hinanap ko ang aking magarang damit,

Para ma-turn on ka if you see me.

As the days go with time,

Palagi na tayong nagkikita.

In a room somewhere sa Valentine,

Kung saan tayo unang nagkakilala.

Binigyan mo ako ng problema.

Each day. (Minsan I can not solve.)

Pero sabi mo wag mag-alala,

The technique is to get involve

Pero hindi naging madali, hirap ako.

To learn the things sa mundo mo.

But as you can see… I didn’t give up!

Sumakay ako sa trip mo, until sa ulap.

So, ngayong tapos na…

Di ko namalayang 2^nd Sem na pala…

Nasa alaala ko parin ang square root at plus sign,

At mga imaginary numbers na umabot sa aking spine.

Di man ako nabigla sa iyong pagkawala.

Minsan I feel na parang ako ay naulila.

But what can I do? Everything is done.

It’s all over now, and I miss all the fun.

I know I shouldn’t lose hope for what future might bring.

Babalik ka ulit to teach me new things.

Bigla-bigla ka nalang mag sho-show up just like that.

Gugulatin mo ako with your higher MATH.

(Un)Fair(y) Tale

This is the story I’ve never told

About a girl that once was cold

That has gotten me enthralled for several years

Granted me bliss to live in no tears

I really just cant resist her charm

For me its fine ‘coz it means no harm

In her peaceful eyes and her childish smile

I felt like walking with her in the aisle

So I’ll start this story before i run out of words

And before my brain turns into a melted cheese and curds

Just take your seat and read along

And listen to the story of my mournful song

In a far away kingdom you cannot see

There lived a fair lady named Princess Sophee

Who was raised in luxury, love, and pride

She rule the Kingdom of The Great Divide

She is a princess, their kingdom’s heir

But I have been captured through her magical stare

Now I promised my love and affection

Without any doubt and in full devotion

But time has been cruel to set us apart

Now the lonely soldier had a broken heart

My soul is longing for its missing part

The love of his princess, a work of art

Alas! the long exile hath passed

I returned for my princess to make this love last

But I was wrong, it was too late

Oh God! this mustn’t be my fate

I always wanted my dreams to come true

I always wanted my fairytale to end up with you

But after what hapend i just cant believe

In your eyes and your words, I was decieved

I forgot to open my mind

I just let my stupid heart decide

The words that came out from your mouth was a lie

Well I guess, now, I’m ready to die

Kape`t Pandasal

ninais ko nanamang bagtasin ang

daang minsan ko nang iniligaw…

muli ko nanamang sinindihan ang

kandilang aking pinabayaang mamatay sa

ilalim ng malakas na hangi’t ulan…

muli kong nilunok ang mga sinukang salita na

“ayoko na… pagod na ako…”

sawa na akong muling madarang sa apoy ng

pagmamahal ko sa taong pikit matang nakatitig sa

akin mula sa kawalan…

tumititig ng may piring ang mga mata…

nakakakita ngunit bulag sa aking pagsinta…

MAHAL…

MINAHAL…

MAMAHALIN…

wala ako sa tatlo…

wala ako sa mga ito…

INIWAN…

IIWAN…

IIWANAN…

yan lang ang tanging alam ko…

yan lang ang tanging nahihita ko…

isang takip silim…

pahon na kumagat ang dilim sa mundong tumigil

na sa pag inog…

naisipan kong tumayo sa ilalim ng pulang langit…

sa ilalim ng bilog na buwan…

sa ilalim ng mangilan ngilang bit’win…

nasambit nalang sa sarili…

hihintayin kita gabi-gabi…

sa ilalim ng pulang langit…

sa ilalim ng bilog na buwan…

sa ilalim ng mangilan ngilang bit’win…

wala lang iyon…

lambing lang sa hangin…

awitin lamang alay sa langit na mapula…

langit na dugo ang niluluha…

HINTAYIN…

ang pangako ko sa luha ng langit…

HIHINTAYIN…

kita gabi-gabi ang pangako sa mahal…

HININTAY…

ang mahabang panahong ikaw darating…

inaawitan ko ang langit ng ikaw ay dumating…

hindi ko inaasahan ang muling pag kabog ng

dibdib…

hindi ko inaasahan ang isang tulad mo ay

makakadama ng aking lambing na pinalalaya ko sa

pamamagitan ng hangin…

lambing sa hangin…

lambing sa iyo…

lambing mula sa akin na inihatid na sa iyo…

ngayon handa na akong muling madarang sa

apoy…

ikaw na nga siguro ang hinihintay ko ng kay tagal…

nararamdaman ko…

ikaw na nga siguro ang babaeng hinihintay ko

gabi-gabi…

sa ilalim ng pulang langit…

sa ilalim ng bilog na buwan…

sa ilalim ng mangilan ngilang bit’win…

ngayon…

muli kongt binabagtas ang daang minsan ko nang

iniligaw…

muli ko nanamang sinindihan ang kandilang aking

pinabayaang mamatay sa

ilalim ng malakas na hangi’t ulan…

ngayon…

muli nanamang uminog ang aking mundo…

salamat sa iyo…

Marder

Is He a better lover than I?

Pare, naaalala mo ba ?

Dati. Yung dating-dati pa?

Yung bang minsan.

Yung minsang inaya kitang uminom

sa tindahan nila Aleng Mameng.

Yung tindahang may malaking puno ng santol sa gilid,

wala pa ang dalawang maliit na tumpok ng lupa noon.

Naalala mo?

Diba hanggang umaga tayo noon

Pero wala paring natutumba.

Naalala mo?

Tayo nga yung pinakamalakas uminom sa barkada, diba?

Di nila tayo matalo sa inuman noong araw,

Kasi sanay na tayo sa beer.

Hindi na tayo napapaitan.

Di tulad ng iba nating kabarkada.

Naaalala ko pa, ikaw ang nagturo sa aking mag bisyo.

Una inom tapos, sigarilyo.

Kung sa inom ikaw ang boss,

Kasi laging may party sa bahay ‘nyo.

Kung sa sigarilyo ako naman.

May tindahan kasi kami kaya di ako naghihirap

pag dating sa yosi.

Naaalala mo ba?

Nung minsang magdala ka ng dalawang pakete ng Fortune?

Nabadtrip pa nga kami nun eh,

lasang ipis kasi yung nabili mo.

Kaya napilitan akong bumili ng Winston.

Uso pa ang Winston noon

at masakit pa sa lalamunan ko ang Marlboro

Pero anu pa man.

Kung inom at yosi lang naman,

o kahit sa anu pang mga bagay kasangga kita.

Pare, naaalala mo ba?

Dati?

Nung minsang may nagbanda sa plaza,

Inaya mo ko sumali sa palaro nilang beer drinking contest.

Nahihiya ako noon at sobrang kabado

kaya ikaw nalang ang sumali

kasi matapang ka at malakas ang loob mo.

Sigurado ko naman ikaw ang mananalo dun eh.

Yung mga kalaban mo kasi masyadong lasing na.

Eh ikaw. Hindi pa.

Ang sabi mo sa akin bago pumunta ng stage,

“Kaya to, di pa naman ako lasing eh.

At may free beer pa.”

Tuwang-tuwa tayo noon.

Nanalo ka kasi.

Naalala mo ba na yung premyo mong back pack

binigay mo sa akin.

Salamat doon pare,

hanggang ngayon ginagamit ko pa.

Pare naalala mo ba ang dahilan

ng pag-aya ko sayo noon maginuman kina Aleng Mameng?

Inaya kitang maginuman noon dahil sa kanya.

‘yung si ano,

si Charie.

Iyung girl na kasama ko nung isang birthday mo.

Oo, siya nga.

Naghiwalay kasi kami.

Masakit pare.

Masakit, kasi siya yung tipong nilatagan ko na ng buong buhay ko.

Tapos bigla nalang siyang sasama sa iba.

Masakit.

Malungkot.

Badtrip.

Pero kahit papaano ayos lang ako.

Nariyan ka naman para dumamay.

Kasama mo ang ilang bote ng beer, at isang supot ng kropek.

Pero ngayon kahit mahigit dalawang taon na ang nakalipas, masakit parin.

Mas masakit.

Mas malungkot

Mas nakaka-badtrip.

Wala na kasi akong kasamang uminom ng beer

at mamulutan ng kropek habang humihitit ng yosi.

Pare, Marlboro na ako ngayon.

Wala na kasing tindang Winston si Aleng Mameng.

Alam mo pare, naalala parin kita hanggang ngayon.

Noong gabing inaya kita lasing na lasing na ako noon.

Naitumba ko ata ang Chivas nang Papa na kadadala lang niya mula nung huling uwi niya

galing Saudi.

Di ko na maalala kung naubos ko talaga.

Lango na kasi ako n’on eh,

Tapos naalala mo ba na tinawagan kita.

Umiiyak ako.

Ikaw ang tinawagan ko dahil alam ko na di mo ko kayang tiisin.

Pinapunta kita sa tindahan nila Aleng Mameng.

Para bumili pa ng isang kaha sabay pina direcho kita sa bahay.

Tayo lang ang tao noon naalala mo?

Iniwan kasi ako nila Mama.

Nagbakasyon sila sa isa pang bahay namin sa Tagaytay.

Di na ko sumunod.

Mabuburyong lang ako pag kasama ko sila.

Isa pa ayos na rin na tahimik ang bahay.

Kailangan kong mag-isip.

Kailangan kong mapag-isa.

Mabilis tumakbo ang oras ng gabing iyon.

Umiikot ang buong bahay sa sobrang alak sa aking dugo.

Sumisikip ang dibdib ko sa usok ng sigarilyong kaninang umaga ko pa hinihitit.

Napaluha ako kasabay ng malakas at mabilis na palo ng aking puso.

Sa sobrang takot at kaba.

Sa sobrang galit at pananabik.

dahil sa tagal ng aking pagtitimpi…

Pagpipigil…

Pag hihintay…

Nagdilim ang aking paningin.

Black out!

Tas, biglang wala na…

Nagising nalang ako kinabukasan.

Magaan na ang aking pakiramdam.

Napangiti ako.

Habang nakaupo sa isang sulok kaharap ang basag na salamin.

Pare, naaalala ko pa.

Himbing na himbing ka sa kama ko.

Tulog na tulog ka.

Nababading na ata ako sayo.

Ang sarap mo kasing tingnan habang natutulog.

Lalung-lalo nang alam ko na hinding hindi ka na muling didilat pa.

Katabi ang wala buhay na katawan ng hayop na Charie mo.

Journal na lakas loob kong ipinasa sa teacher ko dati – Karma Sutra

            Wala naman talagang connection ang tittle sa laman ng journal na ito eh… Ang laman kasi ng journal na ito ay ang mga adventures and missadventures ko at ng tatlo ko pang kasamahan na si Abo (na isang photographer), si Benjie (na isang mascot), at Martin (na hindi ko nakita sa mga field expedition ng NSTP-CWTS).

 

            Naikuwento sa akin ni Abo ang mga nangyari sa Passi (nagkataon na hindi ako nakasama. Nilagnat kasi ako, akala ko dengue. False alarm lang naman pala.). So, ang nangyari daw sa pag punta sa Passi ay nag karoon daw ng mahabang biyahe. As in mahaba daw (ewan ko kung exaggerated lang ang pagkaka kuwento niya sa akin). Sa pag punta palang daw ay mapapapagod ka na. Karamihan daw sa mga batang volunteers ay inaantok-antok pa. Dahil siguro sa masyadong excitement, di na nakatulog.

 

            Pagkatpos daw ng nakamamatay na biyahe ay narating nila ang lugar ng Passi. Na maya-maya lang ay lilipunin ng mga batang naka orange/neon-like-effect/masakit-sa-mata na t-shirt. Naging mainit ang pagtanggap ng nayon sa mga invaders na ito. Kasabay ng nakakalapnos na init ng araw! Masaya ang mga taong nayon pero medyo badtrip, dahil kasi sa nakabubulag na t-shirt nga mga bata.

 

            EQUATION:

 

                        Kulay ng damit + Matinding sikat ng araw = NAKABUBULAG!!!!

 

            Pagdating sa spot ng abomination, naghanda na ang mag Orange-t-shirt-invaders para sa isang mass construction. Inipon ng mga aliens na ito ng mga sandata nila upang masimulan na niya ang kanilang layunin. Isa-isang binitbit ng mga ito ang mga radioactive seedlings upang itanim sa lugar na dapat nitong pagtamnan. Parang may mga serial numbers ang mga seedlings na ito at alam aga ng mg invaders kung saan ang hukay na pagbabaunan ng mga seedlings.

 

            Hindi mo ba itatanong kung ano ang magagawa ng radioactive seedlings na ito sa ating mother earth? Gusto mo bang malaman kung ano? Bakit di mo itnong sa akin…

 

            <PAUSE>

 

            Natanong mo na ba? Itanong mo na…

 

            <PAUSE>

 

            Well simple lang naman ang sagot at self explainatory narin kaya siguro ay kaya mo nang sagutin ang tanong mo.

 

            Buweno balik tayo sa mga batang naka orange t-shirt (magmula dito ay hindi na sila mga aliens kasi mabuti naman ang hangad nila sa Passi). Kung ang iba daw ay masipag na nag tatanim, ang iba naman daw ay nagtatanim din pero kunyari lang at dudumihan lang ang kamay para ipakit kay Bb. Kareen Jay Diesto na nadumihan din ang kanilng kamay sa pagtatanim.

 

            Siyempre nagutom ang mga bata (tao na sila, remember.. kaya nagugutom na sila. ngayon… kanina kasi alien sila diba?) so, sila ay kumain na ng kanikanilang mga baon, at pagkain na bigay ng mga taga Passi dahil sa pasasalamat sa naitulong ng mga NSTP-CWTS Students sa inang kalikasan. May naikuwento pa nga pala si Abo tungkol sa boring na program. Isasama ko pa sana dito kaso masyadong boring na eh… isa pa pagod na saliri ko, sira pa yung letter “A” ng keybord.

 

            Basta ang katapusan ng kuwento umuwi na ang mga kabataan sa kanikanilang planeta… 

Sonata of Sorrow

From the first time i saw your face

I’ve already fallen for you

and from that time i started to

think about you everyday

if you can hear me

hear me calling

calling your name

things wont be the same

coz i am still here waiting in vain

i remember the time

you glanced at me

when you noticed me from afar

and after that i lived my life

through the guiding light of the stars

i thank you for changing my life

i thank you so dearly for leaving memories

in my heart

tell me now if you

wanted me to love you

coz i am here waiting for you

to see me through

can you hold my hands

for me to feel that im breathing

hold me in your arms tonight

hold me now coz im losing my mind

and take this ring

as a simple sign of my love for you

Sampaguita

            Pagod na pagod sa mahabang biyahe at hilong-hilo sa kahahanap ng daan puwi. Sa pagkahilong iyon ay napadpad kami sa hindi pamilyar na lugar. Napansain ko nalang na ako at ang kapatid ko ay nasa harap ng simbahan sa Quiapo. Pusturang pustura kami habang ang isa naman naming kasama ay isang babae na nagtitinda ng sampaguita. Gusgusin at pawang di pa nakakakain sa araw na iyon. Hindi aninag sa akin ang mukha ng bata ngunit aninag ko na hirap siya sa buong araw na paglalako.

 

            Patakbo siyang nagtungo sa pinto ng simbahan habang ang dalawang natitirang sampaguita na tangan niya sa kanyang kaliwang kamay ay patuloy sa pagkawag. inaya niya kaming lumapit upang makita ang loob ng simbahan ngunit siya ay nawala sa dagat ng taong naroroon.

 

            Sa muling pagsapit ng tanghaling-tapat, muli kaming bumalik sa lugar kung saan naming unang nakita ang batang babae, ngunit hindi naming ito makita sa labas kaya ipinasya naming pumasok sa loob ng simbahan. Namataan naming ang dalagita sa harap ng altar. Nakaluhod, nagdarasal. Inuusal ang panalangin sa hangin. Hawak parin niya ang dalawang natitirang sampaguita sa kanyang kaliwang kamay. Marahan kaming lumakad paloob at naupo sa mahabang silya ng simbahan. Matagal ang dalagita sa pagdarasal, taimtim, at halos gumugol ng maraming oras. Hindi ko alam ngunit sa pagkanais naming makilala siya ay hindi kami inabot ng kahit kaunting pagkabagot.

 

            Patuloy ang pag takbo ng oras…

 

            Patuloy ang pagsingaw ng maalinsangang lupa…

 

            Patuloy ang paulit-ulit na pag kanta ng koro…

 

            Naibsan ang aming paghihintay nang bigla siyang tumayo at nagsiling, “Ang ibang mga sampaguita ko ay naipamigay ko na sa lahat ng mga importanteng tao sa buhay ko.” nagulat kami sa biglang ibinulalas ng dalagita, at dahan dahan itong lumapit sa amin. Hinawakan ang aming kamay at humalik sa aming mga pisngi. Iniabot niya ang dalawang natitirang sampaguita at muling nagsiling, “Mahala na mahal ko kayong dalawa.” at pagkatapos ay mgumiti siya ng matamis.

 

            Sa mga sandaling iyon ay doon ko unti unting napansin na lumiliwanag ang kanyang anyo. May maigsing buhok at mapungay na mga mata. Ang dating gusgusin ay ngayo’y nakasuot na ng matingkad na puti, animo’y representasyon ng kabutihan at pagmamahal. Napuno ng galak ang aming mga puso, sa kabila ng galak na iyon ay isang babae lang ang pumasok sa aking isipan. Siya ay ang aking ina.

Tatlong Piso

Isang paslit ang napadaan

sa isang bukas na panaderya.

Ang halimuyak ng tinapay na kalalabas palang sa hurno

ay naglalaro sa pang-amoy niya.

Animo’y nagpapatintero ang bango

sa kanyang sistema.

Dahil dito ay naalala niya ang kanyang gutom

na pawang kahapon pa,

na kanya namang pinapalipas sa

pag bubuo ng mga pangarap

para sa kanyang pamilya.

Kinapa niya ang kanyang mabubutas nang bulsa

para sa mangilan-ngilang barya.

Mga baryang kanyang nalimos

kaninang umaga

mga baryang kanyang ipangbibili

nang isa ,

o di kaya’y dalawang tinapay,

o di kaya’y tatlo,

kung sakasakaling magkakasya.

Upang may maisubo at manguya

nang panandaliang mapatid ang gutom

na kanyang iniinda.

Inilabas niya ang kanyang kamay

mula sa kanyang bulsa

at ngayon ay

tangan-tangan na niya

ang tatlong pisong nadukot niya.

Tiningnan niya ito at luminga-linga.

Parang may mali ata.

Tiningnan niya ang mga bagong lutong  tinapay,

na ngayon ay nasa babasaging estante.

Sabay singhot,

sabay buga.

Parang may mali ata.

Hindi mapalagay ang kanyang kalooban

dahil sa kanyang hinuha

ay may mali nga.

Nag balik tanaw siya sa kanyang mga nadaanan

hanggang maalala niya ang

kayang pagka dapa.

“ANAK NG TIPAKLONG!”

nag kulang ng dal’wang piso.

Dahil sa kanyang pamilang, ang nakulekta niya ay lima.

Dalawang piso ang bigay

ng mamang naka antipara.

Piso naman mula sa

babaeng nagmamadaling tumawid

ng kalsada.

Piso mula sa dumaang estudyanteng

nag magandang loob at naawa,

at ang isa’y napulot niya.

Bale lima lahat.

Hindi tres.

Hindi tatlong piso.

Kundi limang piso.

“ANG KAMALASAN NGA NAMAN!”

Nasan na kaya ang

dalawang pisong nawawala?

Napulot ba iyon ng isang paslit din

na marungis ang mukha?

paano kaya iyon mababalik,

at paano makukuha?

Tiningnan niyang muli ang

babasaging estante na

lalagyan ng kaninang mainit na tinapay.

Sabay singhot,

sabay buga.

Sabay silid ng tatlong piso

sa kanyang bulsa.

Blast from the Past – Back to the Future

Sabi ng kaibigan kong si Pepe. (Rizal sa mga taong hindi niya tinuturing na kaibigan…). Ang kabataan daw ay ang pag-asa ng bayan . Na ang ibig sabihin ay nakasalalay ang hinaharap ng ating bansa sa mga uhugin at walang muwang na mga musmos. Mga kabataang nilalang na walang alam kundi ang maglaro ng bahay-bahayan, duktor-duktoran, at kung ano-ano pang larong ginagmitan ng tinatawag nating “PAGKUKUNWARI”. Ang labo talaga ni Pepe. Mantakin mong ipagkatiwala sa kamay ng mga bata ang pag-asa ng Pilipinas, anong mararating ng bansa kung gayon? minsan ko nga itong naitanong kay Pepe ngunit ang tanging naisagot niya lang ay isang matamis na ngiti at mapungay na mata. Inaasahan niya siguro na malalaman ko ang sagot mula sa mapula niyang mga labi at mapuputing mga ngipin… dun siya nagkamali dahil ang iniisip ko ay ipinakikita niya lamang ang kanyang ipin na bagong sepilyo.

Kinabukasan, nakarating sa akin ang isang masamang balita. Dinakip ang aking matalik na kaibigan at ipiniit sa Dapitan. Badtrip! aayain ko pa sana siyang maghapunan sa bahay upang mas mapag-usapan namin ang kayang mga tanyag na salawikain. Kesyo kabataan raw ang pag-asa ng bayan… at kung ano-ano pang eklat… at yung isa pa… yung salawikain na may “MALANSANG ISDA” ata… basta iyun na yon… nakakainis talaga. Wrong timing ang mga Kastila sa paghuli sa kanya.

Dalawang araw matapos ang pagka baril kay Pepe na naging madrama… (hindi dahil sa marami ang tumangis sa kanyang pagkapaslang sa Bagong Bayan) dahil sa siya ay humarap sa bala sa tiempong pagkasigaw ng Gobernador Heneral ng “FUEGO” ayun bumulagta siya na nakaharap sa sinag ng araw… (si pareng Pepe talaga ang daming nalalaman na kadramahan…).

Ako ngayon ay naglalakad sa Escolta. Nalulungkot dahil wala nang Pepe na gagabay at magtuturo sa akin ng kung ano-anong mga bagay tungkol sa mundo at sa nangyayari dito. Sa aking patuloy na paglalakad ay marami akong napansin na dati ay bulag ako para makita. Ang dami kong napunang kakaiba as in weird pare! Iyung isang babae ay pinipili ng mga sibil na sumama sa kanila. Hindi ko nalang inisip kung bakit. Tapos may isa pa akong nakita, sa simbahan naman ito, yung mga donasyon para ipagawa ng simbahan ay ibinulsa ng kura para ipangbabae lang. Kitang-kita ko. Dinukot niya ang mga riyales at isinilid niya sa kanyang brown na pouch. wallet niya ata iyun. At eto ang pinaka malupit kong nakita. Hindi na kaya ng kunsensya ko ang mag bulagbulagan pa. Biruin mo kapwa mo Pilipino pa ang dadagok at yuyurak sa pagkatao mo, kapalit nang ano? Kapalit ng kapirasong lupa at nauupos na kayamanan… parang mga walang pinag-aralan, walang delikadesa. Parang ang salitang “NASYONALISMO” ay wala o sadyang binura mula sa kanilang bukabolaryo. Mataas man ang pinag-aralan wala naman laman ang kanilang maliit na kukote. Daig pa ang mga musmos sa galing nilang mag kunwari. Nakakahiya. Mga uhuging matatanda.

Kumatok muli ang salawikain ni Pepe sa aking gunita. At aking napagtanto na Kabataan talaga ang pag-asa ng bayan. Ngunit mangyayari lang ito kung tayo ay matututong mag pahalaga sa mga musmos at turuan natin sila ng mabuting asal. Upang sa gayon ay maging reponsable silang mamamayan pagdating ng kanilang terminong mamuno. Wag sana nating hayaang maging tarantado ang ating mga kabataan. Ngayon na ang panahon upang gisingin sila sa kamusmusan at pag kukunwari, at himukin sila patungo sa riyalidad at pag-unlad.

Ano pa ang hinihintay mo? Sumama ka na sa pagpunas ng uhog sa ilong ng pag-asa ng ating bayan.